Ás veces un ollar certeiro é que de ver ao través dunha persoa. Alguén que
cara ao exterior semella ser da mesma carne que os demais pero que resulta ser
unha pantasma, baleira de toda chama que debería outorgarlle vida. En que
momento perde un a chama da paixón pola vida? É de súpeto, ou leva anos? Acaso
pode ser o impertérrito paso do tempo quen se leva das nosas mans se forma
sutil e case imperceptible coma se dun suspiro se tratase?
Poucas veces poderemos ser quen de ter un ollar tan certeiro que poidamos
ver esa pantasma que tempo vai que perdeu a paixón pola vida cotiá. Unha
pantasma que viu coma o agasallo do día a día se convertera nunha obriga e
nunha gaiola. Onde podería volver a residir a paixón, unha vez fuxida desta
triste pantasma que estamos a ver? Poucas veces estaremos en posesión dun ollar
coma esta. E aínda serán menos as veces que poidamos estar en posesión del
diante do noso propio reflexo. Nimia será a diferenza que atopemos ao mirarnos
no espello e ver a mesma face, mais por un segundo algo quedará. Igual, non é á
pantasma baleira aquilo que somos capaces de albiscar, senón, ese rescaldo da
paixón que críamos ter perdida. Porén, incluso agora pode ser certa a frase de
que canto maior sexa a escuridade máis refulxirá a última luz. Así, máis poderá
brillar ese último rescaldo de paixón.
