Unha última luz

Ás veces un ollar certeiro é que de ver ao través dunha persoa. Alguén que cara ao exterior semella ser da mesma carne que os demais pero que resulta ser unha pantasma, baleira de toda chama que debería outorgarlle vida. En que momento perde un a chama da paixón pola vida? É de súpeto, ou leva anos? Acaso pode ser o impertérrito paso do tempo quen se leva das nosas mans se forma sutil e case imperceptible coma se dun suspiro se tratase?

Poucas veces poderemos ser quen de ter un ollar tan certeiro que poidamos ver esa pantasma que tempo vai que perdeu a paixón pola vida cotiá. Unha pantasma que viu coma o agasallo do día a día se convertera nunha obriga e nunha gaiola. Onde podería volver a residir a paixón, unha vez fuxida desta triste pantasma que estamos a ver? Poucas veces estaremos en posesión dun ollar coma esta. E aínda serán menos as veces que poidamos estar en posesión del diante do noso propio reflexo. Nimia será a diferenza que atopemos ao mirarnos no espello e ver a mesma face, mais por un segundo algo quedará. Igual, non é á pantasma baleira aquilo que somos capaces de albiscar, senón, ese rescaldo da paixón que críamos ter perdida. Porén, incluso agora pode ser certa a frase de que canto maior sexa a escuridade máis refulxirá a última luz. Así, máis poderá brillar ese último rescaldo de paixón.

Luz entre tebras

Ás veces, a limpeza dun armario vai moito máis aló do que parece. Cando abría a porta non era consciente de que esa porta podía levalo máis lonxe que calquera outra, pero cara atrás. Descoñecía o que podía atopar baixo a roupa vella ou detrás dun libro de historia. Mentres sacaba cousas vellas cun cheiro a humidade atopou a vella caixa dun teléfono móbil. Xa pasaran 7 anos dende que ese móbil fora usado por última vez.

Con curiosidade decidiu acendelo para coñecer o seu contido. Tiña esquecido que podería ter dentro. Dende fotos ou mensaxes, quen saben se comprometedoras, tanto súas como de amigos; o que podía atopar lle resultaba totalmente alleo.

O PIN non cambiara. Nese sentido, todo seguía coma sempre. Sen embargo, a primeira imaxe que viu na pantalla, cunha data  que parecera deterse anos atrás fíxolle tremer o pulso. Unha rapaza aparecía nesa diminuta pantalla de plástico. Cun ollar inocente e inxenuo, miraba a quen lle estaba a sacar a foto. Case espida por dentro a través dos seus grandes ollos color abelá. A foto fora tomada nunha parada de bus nun día soleado. De feito polo fondo estábase a ver un ceo alaranxado e algunha nube que tentaba imporse por diante, na que parecía unha bonita tarde de primavera ou verán. Aquela tarde eles dous estiveran xuntos como tantas outras. Ata que todo acabou por rematar e os seu camiños os separaran por persoas alleas a eles capaces de ditar o futuro duns rapaces de 15 anos.

Ao ler as mensaxes gardadas na memoria do teléfono non entendía como podían ter un contido tan íntimo. Tanto a rapaza da imaxe coma amigos seus lle enviaran algúns dos seus pensamentos máis íntimos e persoais. Con todo, os máis especiais eran os de ela. Escritos que reflectían a inocencia dunha idade ao pensar nun futuro máis benevolente para ambos. Frases que denotaban rebeldía e inconformismo ou máis ben as aspiracións irreais dunha parella de rapaces que non poden estar xuntos.

A quen si que non puido recoñecer foi a el mesmo. Tales declaracións escritas con tan só 100 carácteres e de forma tan íntima eran algo alleo para el. En que estivera pensado? E se a rapaza lle ensinaba iso a alguén? Ás amigas, aos mozos posteriores, ou a quen fora. Por que escribiu tal cousa? Coitado rapaz...

De verdade algunha vez foi así? Cando acendía o seu actual móbil non tiña outra imaxe ca unha cidade morta e gris en ruínas. Unha arrepiante imaxe de Saraxevo durante a Guerra de Iugoslavia. Parecíalle algo máis elevado ca unha fotografía mal tomada. As mensaxes que podía ler agora, eran moitas máis. Sen embargo, por moitas máis posibilidades que tivera para escribirlle a alguén non chegaba a atopar unha soa mensaxe ou indicio de que a el lle importaba alguén... ou tan sequera de que outro pensara nel.

Pasaran 7 anos entre un terminal e outro. O vello teléfono estaba desgastado, con marcas de golpes. Música de dubidosa calidade e sen nada interesante. O máis novo estaba cheo de aplicacións onde podía consultar as súas lecturas en numerosas publicacións culturais, redes sociais e escoitar música de gran calidade e variedade. Pero case parecía que no máis novo non había un só rastro de que lle importara a alguén. Que fixera nese tempo? Como puido pasar dun lado ao outro? Nun extremo, un rapaz feliz e capaz de converterse en confidente dos seus amigos e incluso de amar a alguén. Pois, por moito que fora un amor adolescente, que amor pode haber máis inocente ca ese? Tales eran as preguntas que lle ocupaban a súa mente. Pero ao final, no momento no que foi consciente da primeira impresión que lle causara ver o seu vello terminal, aquela foto e aquelas mensaxes, tivo a resposta que precisaba.

Convertérase nun home, pero nun home dominado e ausente de si mesmo. Alguén que podía pasar camiñar un día enteiro pola rúa sen que ninguén se decatara de que estaba alí ou se desaparecía. Unha sombra sen lazos íntimos que afogou a aquel adolescente entre o “que dirán” e a desconfianza cara os demais.  

Moitas rapazas pasaran dende aquela. Que como unha estrala fugaz pasara pola súa vida. De maneira tan rápida e intensa que o pouco tempo que estivo presente foi capaz de iluminalo todo e xerar a ilusión de infinitos desexos. Pero ao desaparecer só deixou a máis absoluta escuridade e tebras que xa non volveran a ver a luz.

Alí quedara ese rapaz. Cegado pola luz dunha estrela fugaz que vagaba nun deserto no que el mesmo quixo perderse.

Ao tanto que estaba sentado nada cama, recordando todo o que cambiara, desde o seu cuarto ata el mesmo, soou o móbil. Era unha rapaza. Coñecéraa vai tempo. Alguén que ao principio podía ser outra persoa máis que cruzaba coa súa sombra nesa rúa na que non lle importaba a alguén. Aínda que esta rapaza semellaba que o estaba a perseguir por aquela rúa escura, onde el só conseguía levala ao máis profundo das tebras daquel camiño que comezara no pasado.

Quen sabía, ás veces canto máis escuro está todo máis sinxelo lle é brillar a unha pequena luz. Pero onde estaba estaba esa luz? A rapaza tiña un ollar que o cativara. Delicado e fino, pero cunha luz que parecía ser unha porta para saír das tebras. Unha luz pequena, tímida e fráxil. Pero, que naquela escuridade podía brillar coma unha estrela. Agora tocaba pedir un desexo.

Casa en chamas

Mentres o fume esvaece, e as poucas brasas que quedan nalgunhas táboas de madeira, un vello sofá cotroso segue en pé no medio do antigo salón. Sen un teito de pedra que o cubra, só as estrelas e o ceo nocturno están por riba del.

O cheiro que domina o aire é forte e desagradábel. Coiro e tinta queimados. E alí sentado, no sofá, un rapaz de cabelos louros, pero cubertos por pola cinza que flotaba no aire. Una face escura, acibeche, que non deixaban esconder ese brillo dos ollos. Cheos de ira e determinación por igual.

A penas quedaba nada do que antes fora un fogar. Só recordos nas poucas cosas que sobreviviran ao lume. A súa roupa, mollada do traballo na extinción do lume, pesaba e afundía un corpo abatido pola ira contra o mundo. Unha ira sen canalizar, contra todo o que estaba ao seu redor. Non había un culpábel do lume. O azar, a casualidade, a estatística ou o simple destino reduciran a meras cinzas o que antes chamara fogar.

Acababa de ver o mundo arder e reducirse a cinzas a pesar dos seus esforzos por salvalo. Xa non lle quedaba familia, pois foi tragada polo vórtice dun fume que parecía movido por unha rara paixón de consumir a vida do rapaz. Non sabía se fora a forza da natureza a que destruíra a súa vida ou o propio Demo.

Agora, sentado nese poeirento sofá, unha chama estaba prendida nel. Das ruínas ergueríase, cimentando a súa persoa sobre un negro acibeche sen luz que nin as estrelas alumeaban. O seu mundo ardera, pero agora el vería arder o dos demáis, só por odio ou una vinganza contra todo, á vez contra nada. Mero divertimento para alguén que ardera por dentro e que, sen embargo, xa non tiña prendida a luz da súa vida.

Unha venda nos ollos

Mentres estaba a durmir, a música soaba envolvendo o ambiente cunha calidez inusual. O verán estaba a piques de rematar, e a pesares diso a calor era insoportábel. Sen embargo, mentres estaba tirado nunha cama desfeita e cheirante a humanidade o rapaz escoitaba a música que soaba. Cada nota harmonizaba o ambiente cun son peculiar. Alí tirado, en roupa interior sufrindo unha terríbel calor de setembro a melodía de O Fortuna, da ópera de Carmina Burana, estábao a transportar a un lugar moi distante.

Non comprendía a letra da canción pero iso pouco importaba. O peito tremía coa melodía e a súa mente viaxaba  a outro lugar. O seu futuro. Poucas veces un decátase da realidade que o rodea. En momentos tan particulares, deprimentes e íntimos é cando un abre os allos ás responsabilidades que leva tempo escondendo no máis fondo da súa mente. Neste futuro, o rapaz comezaba a ver os froitos dos últimos anos da súa vida. Froitos podres coma consecuencia dun tempo desbotado e perdido no que non medrou que rematou nesa situación de apatía lamentábel.

A pingas de suor esvaraban pola súas costas e a respiración tornábase máis agonizante a cada minuto. A música seguía a soar pero cada vez máis lonxe. O ollos do rapaz estábanse a pechar e, mentres o seu corpo parecía máis disposto a entregarse aos brazos de Morfeo, a mente volvíase máis activa recordando cada unha das situación que o levou hasta aí. Non fora un, nin dous, nin tres... moitos intres e vivencias que cambiaron o seu ser ata convertelo nunha involución da súa imaxe, nun primate de cara un home, envilecido polo vicio e o pecado. Marcado polas sinais da covardía, cinismo e pereza. Unha covardía que lle impediu afrontar os momentos de cambio, onde todos os seu semellantes avanzaran. Un cinismo que contaminara o seu maxín e o seu idealismo. E unha pereza que condenou a vagar pola inopia e a incultura máis coma  unha caricatura do seu antigo eu pero dominada pola soberbia.

Cantos pasos  o achegaran ao precipicio sen tan se quera decatarse. Cunha venda nos ollos e sen a forza de quitala, preferiu seguir un camiño escuro e baleiro pola comodidade de non se ter que esforzar en ver e pensar no que o estaba a rodear. Agora, alí tirado, a venda caera.

Soñando esperto

Ao longo da vida hai varios momentos nos que un ten que revisar os días, meses ou anos pasados. Pode ser nunha mala semana na que non sabes por que non sae nada ben, ou despois dunha boa época de exames na que decides apuntar todo ese traballo ben feito e tomar boa nota para o futuro.

O feito é que ao rematar a carreira chega un deses momentos. Nunca sabes cando vai chegar. Pode ser que esteas a ver a tele no sofá tranquilamente cando te decatas do que realmente está a acontecer e como a vida pasa diante dos teus ollos sen que ti chegues realmente a collela. Tamén é posíbel que sexa durante unha viaxe no coche, no tren ou no bus, volvendo a casa despois de facer algún recado. Nunca se sabe. Pero cando chega sábese ben.

Estás tranquilamente a lavar os dentes, cando te miras no espello. A face que estás a ver é a túa catro anos despois de empezar todo aquilo, e recordas as expectativas que tiñas antes de chegar. Máis aínda, recordas naquilo no que te querías converter. O que tiñas pensado ser... é dicir, o que non es.

Pensas no teu pasado, coma se tiveras algún, e no que eras. Podes pensar que antes fuches mellor. Case podes crer que fuches alguén. Sen embargo, non. Quizais fuches unha boa promesa que non se chegou a cumprir. Mais  tampouco. Só fuches un simple suspiro do teu propio ego, dos teus soños e crenzas. Unha fantasía que nunca se tivo por ver cumprida. E así, reflectido no espello dun baño mal iluminado é onde espertas dun longo soño ao que volverás dentro de pouco tempo. Pois ao final, todo ese tempo que pasas crendo que vives non é máis ca un soño, do que ás veces podes espertar uns minutos.

Un cabelo na cama

Que era un cabelo sobre a cama? Podía ser un recordo pasado, o comezo dunha historia, un erro ou un mero divertimento. O significado que para el tiña aquel cabelo louro non estaba moi claro. Mirábao e recordaba aquela noite. Cos recordos sentía de novo o tacto da súa pel, branca e suave coma a seda, que cubría un corpo fino e delicado; como se de cristal fora. Aquelas imaxes, fotogramas dunha película con final aberto e da cal aínda tiña que escribir o seu desenlace, asaltaban á súa memoria e se paseaban diante dos seus ollos. O sabor dos seus beizos e do seu corpo seguían presentes e dificilmente podíaos esquecer.  

Sentado naquela cama recordaba a mirada que lle botara ao marchar. Nin tan sequera a acompañou a porta, pois ela ben debía saber cal era o seu sitio. Ela era outra máis nunha lista que non podía deixar de medrar ao tempo que medraba nel un sentimento de soidade e abandono.

Case podía percibir o recendo que quedara nas sabas. O mesmo que lle traía diante a imaxe da súa face. Un rostro dominado por un ollar enigmático e á vez tenro que non acadaba a comprender. Que había tras ese ollar estraño que nun mesmo instante lle mostrara paixón e sensualidade, pero tamén dozura e astucia? Estraño o que aquela muller era capaz de ensinar, pois aquela astucia deixaba ver que fora el o auténtico xoguete rendido ante unha superioridade indescritíbel para seu entendemento. A razón, que non tiña por costume empregar, non lle permitía chegar a saber se fora ela a conquistada ou a conquistadora. Pero os feitos só mostraban a un rapaz sentado nunha cama recordando unha noite por un cabelo capaz de facer xurdir diferentes e contrapostas emocións. Un cabelo que lle recordaba un ollar que naquel momento lle facía sentir coma un neno ao cal se lle rompera o seu xoguete favorito, as mulleres; pois acababa de namorarse dunha. 

Equipaje de mano

A mucha gente le gustaría tener poderes. Él siempre pensaba lo divertido que sería poder leerle la mente a la gente, volar o volverse invisible. Esos otros poderes como ser más fuerte o lanzar fuego no eran para él. Necesitaba una habilidad más sutil, acorde con su personalidad perfeccionista y controladora, obsesionada con conocer a los demás. Siempre había deseado ser capaz de desentrañar a una persona con solo mirarla a los ojos. Conocer sus defectos, sus carencias y sus puntos fuertes. A ellas tenía más interés en desnudarlas por dentro que por fuera. Era su fetichismo. El sexo estaba bien, pero conocerlas más de lo que ellas se podrían conocer era lo que de verdad le ponía en una chica. Cualquiera podía follar, era un hecho, bien o mal; es algo que todos pueden hacer. Pero conocer a alguien más de lo que se conoce a sí mismo llevaba más tiempo. Había que calcular todos los pasos que daba y era como una auténtica partida de ajedrez, en la que a veces tenía que sacrificar una pieza, un secreto suyo; para conocer el de ella. Todo el mundo tiene un fetichismo enfermizo y el de él era ese.

Tanto deseaba poder conocer a la gente que una mañana se despertó y empezó a verla de otra forma. Con todo el mundo, veía como llevaban una mochila, un bolso o una maleta. A veces era grande, a veces era más pequeña. Pero siempre veía algo que los demás no. Podía ser un simple bolso de mano, o un cargamento entero que era arrastrado por esa pobre alma con cadenas atadas a su cuello, sin que pudiera percatarse. En esos sacos, maletas o lo que fuera; estaba todo el equipaje que llevaban dentro. Sus secretos, sus vergüenzas, sus penas o sus defectos. Las personas que llevaban un simple bolso de mano estaban vacías. No tenían taras ni problemas, pero eran planas y sin inquietudes. Las que llevaban un cargamento eran complicadas, difíciles y peligrosas. En las chicas, eran el tipo mujer que arrastraría a uno a una espiral de emociones peligrosas y sentimientos encontrados. Dudas y tristeza a la larga.

Pero todo poder y todo superhéroe tienen su punto débil. En su caso, probablemente algo que mejor nunca hubiera visto. En su caso eran los espejos. Al verse reflejado en uno por completo, veía el equipaje que le acompañaba. Una bolsa de tela, atada en la cintura y no más grande que un puño. Algo prácticamente vacío, que solo mostraba a alguien obsesionado por conocer a los demás porque poco se podía llegar a conocer a sí mismo. Porque no había nada que conocer.