viernes, 12 de septiembre de 2014

Casa en chamas

Mentres o fume esvaece, e as poucas brasas que quedan nalgunhas táboas de madeira, un vello sofá cotroso segue en pé no medio do antigo salón. Sen un teito de pedra que o cubra, só as estrelas e o ceo nocturno están por riba del.

O cheiro que domina o aire é forte e desagradábel. Coiro e tinta queimados. E alí sentado, no sofá, un rapaz de cabelos louros, pero cubertos por pola cinza que flotaba no aire. Una face escura, acibeche, que non deixaban esconder ese brillo dos ollos. Cheos de ira e determinación por igual.
A penas quedaba nada do que antes fora un fogar. Só recordos nas poucas cosas que sobreviviran ao lume. A súa roupa, mollada do traballo na extinción do lume, pesaba e afundía un corpo abatido pola ira contra o mundo. Unha ira sen canalizar, contra todo o que estaba ao seu redor. Non había un culpábel do lume. O azar, a casualidade, a estatística ou o simple destino reduciran a meras cinzas o que antes chamara fogar.

Acababa de ver o mundo arder e reducirse a cinzas a pesar dos seus esforzos por salvalo. Xa non lle quedaba familia, pois foi tragada polo vórtice dun fume que parecía movido por unha rara paixón de consumir a vida do rapaz. Non sabía se fora a forza da natureza a que destruíra a súa vida ou o propio Demo.


Agora, sentado nese poeirento sofá, unha chama estaba prendida nel. Das ruínas ergueríase, cimentando a súa persoa sobre un negro acibeche sen luz que nin as estrelas alumeaban. O seu mundo ardera, pero agora el vería arder o dos demáis, só por odio ou una vinganza contra todo, á vez contra nada. Mero divertimento para alguén que ardera por dentro e que, sen embargo, xa non tiña prendida a luz da súa vida.

miércoles, 3 de septiembre de 2014

Unha venda nos ollos

Mentres estaba a durmir, a música soaba envolvendo o ambiente cunha calidez inusual. O verán estaba a piques de rematar, e a pesares diso a calor era insoportábel. Sen embargo, mentres estaba tirado nunha cama desfeita e cheirante a humanidade o rapaz escoitaba a música que soaba. Cada nota harmonizaba o ambiente cun son peculiar. Alí tirado, en roupa interior sufrindo unha terríbel calor de setembro a melodía de O Fortuna, da ópera de Carmina Burana, estábao a transportar a un lugar moi distante.

Non comprendía a letra da canción pero iso pouco importaba. O peito tremía coa melodía e a súa mente viaxaba  a outro lugar. O seu futuro. Poucas veces un decátase da realidade que o rodea. En momentos tan particulares, deprimentes e íntimos é cando un abre os allos ás responsabilidades que leva tempo escondendo no máis fondo da súa mente. Neste futuro, o rapaz comezaba a ver os froitos dos últimos anos da súa vida. Froitos podres coma consecuencia dun tempo desbotado e perdido no que non medrou que rematou nesa situación de apatía lamentábel.

A pingas de suor esvaraban pola súas costas e a respiración tornábase máis agonizante a cada minuto. A música seguía a soar pero cada vez máis lonxe. O ollos do rapaz estábanse a pechar e, mentres o seu corpo parecía máis disposto a entregarse aos brazos de Morfeo, a mente volvíase máis activa recordando cada unha das situación que o levou hasta aí. Non fora un, nin dous, nin tres... moitos intres e vivencias que cambiaron o seu ser ata convertelo nunha involución da súa imaxe, nun primate de cara un home, envilecido polo vicio e o pecado. Marcado polas sinais da covardía, cinismo e pereza. Unha covardía que lle impediu afrontar os momentos de cambio, onde todos os seu semellantes avanzaran. Un cinismo que contaminara o seu maxín e o seu idealismo. E unha pereza que condenou a vagar pola inopia e a incultura máis coma  unha caricatura do seu antigo eu pero dominada pola soberbia.


Cantos pasos  o achegaran ao precipicio sen tan se quera decatarse. Cunha venda nos ollos e sen a forza de quitala, preferiu seguir un camiño escuro e baleiro pola comodidade de non se ter que esforzar en ver e pensar no que o estaba a rodear. Agora, alí tirado, a venda caera.

domingo, 4 de mayo de 2014

Soñando esperto

Ao longo da vida hai varios momentos nos que un ten que revisar os días, meses ou anos pasados. Pode ser nunha mala semana na que non sabes por que non sae nada ben, ou despois dunha boa época de exames na que decides apuntar todo ese traballo ben feito e tomar boa nota para o futuro.

O feito é que ao rematar a carreira chega un deses momentos. Nunca sabes cando vai chegar. Pode ser que esteas a ver a tele no sofá tranquilamente cando te decatas do que realmente está a acontecer e como a vida pasa diante dos teus ollos sen que ti chegues realmente a collela. Tamén é posíbel que sexa durante unha viaxe no coche, no tren ou no bus, volvendo a casa despois de facer algún recado. Nunca se sabe. Pero cando chega sábese ben.

Estás tranquilamente a lavar os dentes, cando te miras no espello. A face que estás a ver é a túa catro anos despois de empezar todo aquilo, e recordas as expectativas que tiñas antes de chegar. Máis aínda, recordas naquilo no que te querías converter. O que tiñas pensado ser... é dicir, o que non es.


Pensas no teu pasado, coma se tiveras algún, e no que eras. Podes pensar que antes fuches mellor. Case podes crer que fuches alguén. Sen embargo, non. Quizais fuches unha boa promesa que non se chegou a cumprir. Mais  tampouco. Só fuches un simple suspiro do teu propio ego, dos teus soños e crenzas. Unha fantasía que nunca se tivo por ver cumprida. E así, reflectido no espello dun baño mal iluminado é onde espertas dun longo soño ao que volverás dentro de pouco tempo. Pois ao final, todo ese tempo que pasas crendo que vives non é máis ca un soño, do que ás veces podes espertar uns minutos.

domingo, 6 de abril de 2014

Un cabelo na cama

Que era un cabelo sobre a cama? Podía ser un recordo pasado, o comezo dunha historia, un erro ou un mero divertimento. O significado que para el tiña aquel cabelo louro non estaba moi claro. Mirábao e recordaba aquela noite. Cos recordos sentía de novo o tacto da súa pel, branca e suave coma a seda, que cubría un corpo fino e delicado; como se de cristal fora. Aquelas imaxes, fotogramas dunha película con final aberto e da cal aínda tiña que escribir o seu desenlace, asaltaban á súa memoria e se paseaban diante dos seus ollos. O sabor dos seus beizos e do seu corpo seguían presentes e dificilmente podíaos esquecer.  

Sentado naquela cama recordaba a mirada que lle botara ao marchar. Nin tan sequera a acompañou a porta, pois ela ben debía saber cal era o seu sitio. Ela era outra máis nunha lista que non podía deixar de medrar ao tempo que medraba nel un sentimento de soidade e abandono.

Case podía percibir o recendo que quedara nas sabas. O mesmo que lle traía diante a imaxe da súa face. Un rostro dominado por un ollar enigmático e á vez tenro que non acadaba a comprender. Que había tras ese ollar estraño que nun mesmo instante lle mostrara paixón e sensualidade, pero tamén dozura e astucia? Estraño o que aquela muller era capaz de ensinar, pois aquela astucia deixaba ver que fora el o auténtico xoguete rendido ante unha superioridade indescritíbel para seu entendemento. A razón, que non tiña por costume empregar, non lle permitía chegar a saber se fora ela a conquistada ou a conquistadora. Pero os feitos só mostraban a un rapaz sentado nunha cama recordando unha noite por un cabelo capaz de facer xurdir diferentes e contrapostas emocións. Un cabelo que lle recordaba un ollar que naquel momento lle facía sentir coma un neno ao cal se lle rompera o seu xoguete favorito, as mulleres; pois acababa de namorarse dunha. 

viernes, 21 de febrero de 2014

Equipaje de mano

A mucha gente le gustaría tener poderes. Él siempre pensaba lo divertido que sería poder leerle la mente a la gente, volar o volverse invisible. Esos otros poderes como ser más fuerte o lanzar fuego no eran para él. Necesitaba una habilidad más sutil, acorde con su personalidad perfeccionista y controladora, obsesionada con conocer a los demás. Siempre había deseado ser capaz de desentrañar a una persona con solo mirarla a los ojos. Conocer sus defectos, sus carencias y sus puntos fuertes. A ellas tenía más interés en desnudarlas por dentro que por fuera. Era su fetichismo. El sexo estaba bien, pero conocerlas más de lo que ellas se podrían conocer era lo que de verdad le ponía en una chica. Cualquiera podía follar, era un hecho, bien o mal; es algo que todos pueden hacer. Pero conocer a alguien más de lo que se conoce a sí mismo llevaba más tiempo. Había que calcular todos los pasos que daba y era como una auténtica partida de ajedrez, en la que a veces tenía que sacrificar una pieza, un secreto suyo; para conocer el de ella. Todo el mundo tiene un fetichismo enfermizo y el de él era ese.

Tanto deseaba poder conocer a la gente que una mañana se despertó y empezó a verla de otra forma. Con todo el mundo, veía como llevaban una mochila, un bolso o una maleta. A veces era grande, a veces era más pequeña. Pero siempre veía algo que los demás no. Podía ser un simple bolso de mano, o un cargamento entero que era arrastrado por esa pobre alma con cadenas atadas a su cuello, sin que pudiera percatarse. En esos sacos, maletas o lo que fuera; estaba todo el equipaje que llevaban dentro. Sus secretos, sus vergüenzas, sus penas o sus defectos. Las personas que llevaban un simple bolso de mano estaban vacías. No tenían taras ni problemas, pero eran planas y sin inquietudes. Las que llevaban un cargamento eran complicadas, difíciles y peligrosas. En las chicas, eran el tipo mujer que arrastraría a uno a una espiral de emociones peligrosas y sentimientos encontrados. Dudas y tristeza a la larga.

Pero todo poder y todo superhéroe tienen su punto débil. En su caso, probablemente algo que mejor nunca hubiera visto. En su caso eran los espejos. Al verse reflejado en uno por completo, veía el equipaje que le acompañaba. Una bolsa de tela, atada en la cintura y no más grande que un puño. Algo prácticamente vacío, que solo mostraba a alguien obsesionado por conocer a los demás porque poco se podía llegar a conocer a sí mismo. Porque no había nada que conocer.

viernes, 7 de febrero de 2014

Problemas de memoria

Cada imagen se amontonaba en su cabeza como algo pasado. Los recuerdos de algo pasado, que por más que quisiera no podía revivir. Con cada fotograma de su memoria podía evocar no solo sus propias emociones sino también las sensaciones que acompañaban a esos recuerdos. De manera efímera, podía casi volver a vivir cada recuerdo.

Pasarse horas y horas contemplando la pared de su cuarto mientras trata de revivir un pasado que con cada proyección era menos sentido. Las sensaciones se desvanecían cada vez más y los sucesos cambiaban hasta deteriorarse completamente. La esencia de sus recuerdos mutaba progresivamente mientras los observaba delante de esa pared. Con cada revisión se envilecían y adquirían un significado perverso y triste que se reflejaba progresivamente cuando una lágrima comenzaba a resbalar por su mejilla. Con el tiempo, las historias que había vivido ya no eran las mismas que recordaba ella.

Con el paso de ese tiempo su cara palideció, pero sus ojos enrojecieron con lágrimas que caían por un rostro atrapado en una única expresión de amargura y corroído por dentro al haber destrozado cada recuerdo bonito que conservaba. Había envenenado su propia memoria al recordar demasiado.

Una ruptura y días recordando delante de la pared de su cuarto dieron lugar a una persona capaz de aniquilar todo lo hermoso que acababa de vivir. Ella fue feliz mientras duró esa historia. Ahora no podría volver a serlo, puesto que la había contaminado hasta lo más profundo.

Esa era la maldición de aquella chica, pensar demasiado.



viernes, 31 de enero de 2014

Partida de una noche

Cada poco tiempo miraba la pantalla del teléfono. Minuto a minuto el tiempo pasaba, y no dejaba de mirar el reloj y el hecho de que todavía no le hubiera llegado ningún mensaje. No se podía imaginar cómo habría sido aquello en el tiempo en el que no existían los SMS y mucho menos el What’s App.

Estaba nervioso porque esperaba un mensaje que no llegaba y lo único que hacía era esperar. No disfrutaba de la noche ni de sus amigos. No se centraba en la música que sonaba de fondo, y que en otro momento le habría encantado pararse a escuchar. Al día siguiente no tenía clase, por lo que podía disfrutar esa noche todo lo que quisiera y, sin embargo, la estaba malgastando mirando la pantalla del móvil.

El sonido de un mensaje lo sacó de un profundo ensimismamiento que lo había atrapado un buen rato, mientras sus amigos, a su alrededor charlaban alegremente. Su pecho comenzó latir de forma desbocada y la garganta le quedó seca. A penas pudo tragar antes de mirar. Nada, se trataba de un correo en su Gmail. En esos momentos se arrepentía de tener toda su vida sincronizada en ese teléfono.

El tiempo pasaba y no llegaba nada. Iban cambiando de local, de música de fondo y de conversaciones. En alguna ocasión tenía la sensación de que alguna chica le miraba, dándole un final distinto a su noche. Pero no podía, porque ya tenía un plan para esa noche y unas expectativas, y esperanzas, puestas en él. Como un ludópata en una tragaperras él no podía dejar de jugar hasta que le saliera la combinación correcta con el mensaje que esperaba leer. Con el tiempo de juego, esa emoción y nerviosismo se transformaron poco a poco en tristeza.

Al final dieron las seis y el mensaje le llegó. No era el correcto y se le acabó el crédito para jugar esa noche. En aquel momento dejó a sus amigos con una despedida, diciendo que estaba cansado, y se fue solo a casa. La única compañía que tuvo hasta su cama fue la de algún joven de fiesta que se cruzó en su camino  y la luz de las farolas que iluminaba cada paso entre los charcos de la calle. La tristeza, la decepción y la frustración lo llenaron hasta que se tumbó en cama. Mientras miraba el techo pensaba en la noche que había perdido solo por pensar en aquella partida que había perdido. Al final en el juego la casa siempre gana, y aquí no fue diferente. Eran las seis y media, tocaba pensar en un “buenas noches” y esperar a la próxima partida que le llevara al punto en el que esta ahora.