Mentres o fume esvaece, e as poucas brasas que quedan nalgunhas táboas de
madeira, un vello sofá cotroso segue en pé no medio do antigo salón. Sen un
teito de pedra que o cubra, só as estrelas e o ceo nocturno están por riba del.
O cheiro que domina o aire é forte e desagradábel. Coiro e tinta queimados.
E alí sentado, no sofá, un rapaz de cabelos louros, pero cubertos por pola
cinza que flotaba no aire. Una face escura, acibeche, que non deixaban esconder
ese brillo dos ollos. Cheos de ira e determinación por igual.
A penas quedaba nada do que antes fora un fogar. Só recordos nas poucas
cosas que sobreviviran ao lume. A súa roupa, mollada do traballo na extinción
do lume, pesaba e afundía un corpo abatido pola ira contra o mundo. Unha ira
sen canalizar, contra todo o que estaba ao seu redor. Non había un culpábel do
lume. O azar, a casualidade, a estatística ou o simple destino reduciran a
meras cinzas o que antes chamara fogar.
Acababa de ver o mundo arder e reducirse a cinzas a pesar dos seus esforzos
por salvalo. Xa non lle quedaba familia, pois foi tragada polo vórtice dun fume
que parecía movido por unha rara paixón de consumir a vida do rapaz. Non sabía
se fora a forza da natureza a que destruíra a súa vida ou o propio Demo.
Agora, sentado nese poeirento sofá, unha chama estaba prendida nel. Das ruínas
ergueríase, cimentando a súa persoa sobre un negro acibeche sen luz que nin as
estrelas alumeaban. O seu mundo ardera, pero agora el vería arder o dos demáis, só por odio ou una vinganza contra todo, á vez contra nada. Mero divertimento para alguén que ardera por dentro e que, sen embargo, xa non tiña prendida a luz da súa vida.
No hay comentarios:
Publicar un comentario